Fruškogorski manastiri vekovima opstaju u neraskidivoj vezi sa prirodom, bilo da su se svili kraj izvora čiste vode poput Jaska, ili su građeni u pitomim dolinama kao Bešenovo. Ipak, među svim spomenicima pravoslavne duhovnosti, Mala Remeta zauzima posebno mesto.
Naziv „Remeta“ potiče iz grčkog jezika i označava pustinju, ali i isposnike koji u njoj žive. Veruje se da su na ovom prostoru tokom srednjeg veka boravili eremiti – monasi potpuno isključeni iz spoljnog sveta, posvećeni postu i molitvi. Iako su istorijski izvori oskudni, narodno predanje kao ktitora ove svetinje pamti kralja Dragutina Nemanjića.
Današnja crkva, posvećena Pokrovu Presvete Bogorodice, zapravo je treće zdanje podignuto na istom mestu. Izgradnju je 1739. godine započeo bogati Sremac Stanko Milinković iz sela Šuljma, a radovi su trajali pune dve decenije. Za razliku od većine fruškogorskih manastira, Mala Remeta je građena u čisto srpsko-vizantijskom stilu, gotovo potpuno bez uticaja baroka, što je čini arhitekturalnim biserom Vojvodine.
Zahvaljujući svojoj ušuškanoj lokaciji, manastir je izbegao veća razaranja tokom Drugog svetskog rata. Iako je konak spaljen, sama crkva je preživela. Poseban preporod svetinja je doživela krajem osamdesetih godina prošlog veka, zalaganjem igumanije Rafaile, koja je kompleksu udahnula novi život i izgradila kapelu posvećenu Svetom Iliji.
Najveća tajna Male Remete otkrivena je pre tri decenije tokom renoviranja crkve. Mati Rafaila je tada u jednoj od celivaonica, ispod duplog dna, pronašla skriveni srebrni kovčežić sa moštima Svetog Đorđa Kratovca. Prema predanju, ove svetinje je u Srem donela monahinja Ana bežeći iz Kratova u 16. veku.
Danas ovaj manastir čuva blagoslov tri svetitelja, a njegova mistična tišina i dalje ostavlja posetioce bez daha. „Mala Remeta je mesto gde se prošlost i duhovna lepota susreću u savršenom miru„, navodi se u zapisima o ovoj fruškogorskoj svetinji.
